บั๊ดกับช็อกโกแลตแสนอร่อย

-



เล่าเรื่องโดย / ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา
เรียบเรียง / สุพัตรา  แซ่ลิ่ม
นิทานสีขาวเรื่อง “บั๊ดกับช็อกโกแลตแสนอร่อย”

วันนี้คุณป้ามาที่บ้านของบั๊ดพร้อมของฝาก คุณป้าให้ขนมปังกรอบแก่น้องนัท และให้ช็อกโกแลตแก่บั๊ด บั๊ดดีใจมาก เพราะเขาชอบกินช็อกโกแลตเป็นที่สุด 
“ช็อกโกแลตแท่งนี้หายากมากเลยนะ ปีหนึ่งๆ เขาผลิตออกมาไม่กี่แท่งเอง เป็นช็อคโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกเลยจ้ะ” คุณป้าบอก ยิ่งทำให้บั๊ดอยากกินช็อคโกแลตแท่งนี้มากขึ้น
เมื่อคุณป้ากลับไปแล้ว น้องนัทก็เข้ามาหาบั๊ด “หนูอยากลองชิมช็อคโกแลตของพี่จัง แบ่งให้หนูชิมหน่อยสิจ๊ะ” “ไม่ได้หรอก” บั๊ดเสียงแข็งใส่น้องนัท ด้วยความหวงช็อคโกแลตแท่งนี้
“ถ้าแบ่งให้เธอกินด้วย พี่ก็ได้กินช็อคโกแลตแท่งนี้นิดเดียวน่ะสิ พี่จะกินช็อคโกแลตนี่คนเดียว ไม่ต้องมาขออีกนะ” พอพูดจบ บั๊ดก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที
 บั๊ดวิ่งเข้าห้องนอน แล้วปิดประตูใส่กลอน“ถ้าอยู่ในห้องแบบนี้ก็ไม่มีใครมาขอกินช็อคโกแลตได้อีกแล้ว” บั๊ดบอกกับตัวเองอย่างพอใจ เขาค่อยๆแกะห่อช็อคโกแลตออกมาอย่างระมัดระวัง


บั๊ดอยากรู้จริงๆว่า ช็อกโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลก จะมีรสชาติเป็นอย่างไรนะ แต่แล้วในขณะที่บั๊ดกำลังจะกัดช็อคโกแลต เป็นคำแรกนั้นเอง...




“เฮ้ บั๊ด ไปเล่นกันเถอะ” เสียงตะโกนดังมาจากข้างล่าง บั๊ดจำได้ทันทีว่าเป็นเสียงเพื่อนของเขาเอง คงมาชวนไปเตะบอลเล่นเหมือนทุกวันนั่นแหละ


แต่วันนี้บั๊ดไม่อยากเล่น บั๊ดอยากอยู่กินช็อคโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกมากกว่า ดังนั้นเขาจึงอยู่เงียบๆ ไม่ตอบรับคำชวนของเพื่อนๆ






“นี่บั๊ด เรารู้นะว่านายอยู่ข้างบนน่ะ” เพื่อนของบั๊ดยังคงตะโกนอยู่ด้านล่าง “ถ้านายยังไม่ลงมา พวกเราจะขึ้นไปหาล่ะนะ”



บั๊ดตกใจมาก เขากลัวเพื่อนๆจะมาเห็นช็อกโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกแท่งนี้เข้า “ถ้าพวกเพื่อนๆมาเห็นช็อกโกแลตแท่งนี้เข้า เราก็จะต้องแบ่งช็อกโกแลตให้พวกนั้นกินอีก อย่างนี้เราก็ได้กินช็อกโกแลตนิดเดียวเองน่ะสิ” 
คิดได้ดังนั้นบั๊ดจึงตะโกนบอกเพื่อนๆไปว่า “ไม่ต้องขึ้นมาหาหรอก ฉันจะลงไปอยู่แล้ว”




บั๊ดรีบเอาช็อกโกแลต ไปซ่อนไว้ในหมอน       “ซ่อนไว้ตรงนี้ต้องไม่มีใครเห็นแน่ๆ”





บั๊ดบอกกับตัวเองอย่างพอใจ แล้ววิ่งลงไปหาเพื่อนๆ เขาตั้งใจว่าจะรีบๆเล่นให้เสร็จ แล้วรีบกลับมากินช็อกโกแลตให้อร่อยสมใจไปเลย

ตลอดเวลาที่เล่นกับเพื่อนๆ ใจของบั๊ดกลับคิดถึงแต่ช็อกโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกแท่งนั้นอยู่ตลอดเวลา






เมื่อเล่นกับเพื่อนๆเสร็จแล้ว บั๊ดก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที



เขาขึ้นบันไดตรงเข้าไปในห้องนอนของตัวเองโดยไม่รอช้า “ช็อกโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกจ๋า ฉันมากินเธอแล้วจ้า” บั๊ดร้องอย่างอารมณ์ดี



แต่เมื่อบั๊ดเปิดหมอนออกดู เขาก็ต้องผงะด้วยความตกใจ เมื่อเห็นช็อกโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกถูกกองทัพหมดเจาะกินจนพรุนไปหมดทั้งแท่ง






ตอนนี้บั๊ดไม่สามารถกินช็อกโกแลตที่อร่อยที่สุดในโลกได้อีกแล้ว





บั๊ดปล่อยโฮ ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจและเสียดาย เขายังไม่ได้ชิมช็อกโกแลตเลยแม่แต่นิดเดียว




“โอ๋ๆ พี่จ๋า อย่าเสียใจไปเลยนะ มากินขนมปังกรอบของหนูก็ได้ มามะ หนูจะแบ่งให้” น้องนัทที่เดินเข้ามาเห็นพอดีบอกกับบั๊ดอย่างปลอบใจ
                                                                 


บั๊ดมองน้องสาวด้วยความละอายใจ เขาคิดได้แล้วว่าถ้าตอนนั้นเขามีน้ำใจเอื้อเฟื้อ แบ่งปันช็อกโกแลตให้ทุกๆคนได้อร่อยด้วยกัน เขาก็คงไม่ต้องเสียช็อกโกแลตไปหมดทั้งแท่งอย่างตอนนี้








“พี่สัญญานะว่าต่อไปถ้ามีอะไรดีๆ พี่จะแบ่งให้น้องและคนอื่นๆด้วย”แล้วบั๊ดก็เกี่ยวก้อยให้สัญญากับน้องนัท

หนูจ๋า....
  เมื่อหนูมีสิ่งดีๆอย่าได้เก็บสิ่งนั้นไว้กับตัวหนูเพียงคนเดียว จงเผื่อแผ่ให้คนอื่นๆได้มีความสุขเช่นเดียวกับเราด้วย หนูลองคิดดูสิว่า หนูจะเป็นคนที่วิเศษมากเพียงไร ถ้าสามารถทำให้เพื่อนๆหลายคนยิ้ม และหัวเราะได้แม้แต่ในวันที่เขาอยากร้องไห้เป็นที่สุด คนที่แบ่งปันมักจะได้รับสิ่งดีๆ คืนกลับมาเสมอ ในขณะที่คนตระหนี่ถี่เหนียวมักจะสูญเสียสิ่งที่ดีๆ ในชีวิตของเขาไปตลอดเวลาเช่นกัน


ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

คนโลภกับคนขี้อิจฉา

-
รูปภาพ
เล่าเรื่องโดย / ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เรียบเรียง / สุพัตรา  แซ่ลิ่ม นิทานสีขาว เรื่อง “ คนโลภกับคนขี้อิจฉา ” จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคนโลภกับคนขี้อิจฉามาเจอกัน นานมาแล้ว มีชายสองคนเป็นเพื่อนกัน คนหนึ่งมีความโลภเป็นนิสัย ชื่อ ว่า “พิศาล" อีกคนหนึ่งมีความอิจฉาเป็นนิสัย ชื่อว่า "ถวิล พิศาลกับถวิลนั้น คบหาเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว แต่จัดอยู่ในประเภท เพื่อนกินมากกว่าเพื่อนตาย เพราะทั้งสองไม่เคยมีความจริงใจมอบให้แก่กัน แต่ ที่ยังคบกันอยู่ได้จนทุกวันนี้ ก็เพราะไม่มีใครอื่นอยากเข้ามาคบหาสมาคมด้วย วันหนึ่ง พิศาลได้ข่าวว่า ตรงศาลพระภูมิท้ายหมู่บ้าน มีเทวดาองค์หนึ่ง มาสิงสถิตให้ความช่วยเหลือแก่ชาวบ้านที่เดือดร้อน ความโลภที่เป็นนิสัยพื้นเพ ของพิศาลได้สั่งให้เขาเร่งรีบเดินไปท้ายหมู่บ้าน เพื่อขอพรจากเทวดาให้ตัวเอง มั่งมีเงินทองมากกว่าผู้ใด เมื่อไปถึงศาลพระภูมิท้ายหมู่บ้าน พิศาลก็ก้มลงกราบไหว้ศาลพระภูมิ เป็นการใหญ่ พร้อมกับอ้อนวอนขอให้เทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่รับฟังคําขอของเขา ฝ่ายเทวดานั้น เมื่อเห็นพิศาลก็หยั่งรู้ด้วยญาณวิเศษทันทีว่า มนุษย์ผู้นี้เป็นคนโลภ ไร้ซึ่งคุณธรรม และไม่สมค...
อ่านเพิ่มเติม

เศรษฐีกับสีเขียว

-
รูปภาพ
เล่าเรื่องโดย / ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เรียบเรียง / สุพัตรา  แซ่ลิ่ม นิทานสีขาว เรื่อง “ เศรษฐีกับสีเขียว ” กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีมหาเศรษฐีคนหนึ่งมีทรัพย์สินมาก แต่เป็นคนเจ้าอารมณ์ และมักจะปวดศีรษะอยู่เป็นประจำ วันหนึ่งเขาได้ประกาศว่าจะให้รางวัลเป็นทรัพย์สินครึ่งหนึ่ง แก่ใครก็ได้ที่สามารถรักษาอาการปวดศีรษะของเขาได้ ผู้คนก็ตื่นเต้นกันใหญ่ ถ้ารักษาเศรษฐีหายก็จะได้ทรัพย์สินถึงครึ่งหนึ่งมีคนมากหลาย รวมทั้งหมอผู้เชี่ยวชาญ ต่างก็มาเสนอแนะวิธีรักษาโรคปวดศีรษะของเศรษฐีผู้นี้ มีทั้งรักษาด้วยสมุนไพรต่างๆ ยาแผนต่างๆ เอามาให้ แต่ก็ไม่มีใครสามารถทำให้อาการปวดศรีษะของเศรษฐีหายได้อย่างถาวร อยู่มาวันหนึ่ง มีฤาษีคนหนึ่งมาเยี่ยมท่านเศรษฐี เศรษฐีได้บอกเกี่ยวกับโรคประจำตัวของเขาให้ฤาษีทราบฤาษีจึงบอกกับท่านเศรษฐีว่า "โธ่เอ๊ย! วิธีรักษาอาการปวดหัวของท่านมันง่ายนิดเดียว นั่นก็คือท่านจะต้องมองทุกอย่างให้เป็นสีเขียวตลอดเวลา แล้วอาการโรคของท่านก็จะหายไป" เศรษฐีดีใจมากและคิดว่าสิ่งที่ฤาษีแนะนำเขานั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายมาก วันรุ่งขึ้น ท่านเศรษฐีจึงจ้างช...
อ่านเพิ่มเติม

คนขายสุนัข และ ลูกสุนัข 7 ตัว

-
เล่าเรื่องโดย / ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เรียบเรียง / สุพัตรา  แซ่ลิ่ม นิทานสีขาวเรื่อง  "คนขายสุนัข และ ลูกสุนัข 7 ตัว" มีร้านค้าแห่งหนึ่งติดประกาศขายลูกสุนัข 7 ตัว   เมื่อรู้ข่าว ก็มีเด็กๆแวะเวียนเข้ามาเล่น มาชมลูกสุนัขทุกวันแต่ก็ยังไม่มีใครตกลงใจซื้อเพราะเป็นสุนัขพันธุ์ดีมีราคาค่อนข้างแพงวันหนึ่งขณะที่เจ้าของร้านกำลังยุ่งอยู่กับการขายของอื่นๆ ให้แก่ลูกค้าในร้านเด็กชายหน้าตาน่าเอ็นดูคนหนึ่งก็มากระตุกชายเสื้อเขาเขาก้มลงมอง และถามว่ามีอะไรให้ช่วยหรือไม่   เพื่อนของผม บอกว่า   " ที่ร้านของคุณอามีลูกหมาขายผมอยากเลี้ยงลูกหมาสักตัวพ่อแม่ก็อนุญาตแล้วขอผมดูลูกหมาของคุณอาหน่อยได้ไหมครับ ?" เด็กบอกอย่างสุภาพ   "อ๋อ ได้สิหนู พวกมันกำลังนอนเล่นอยู่หลังร้านน่ะ"   เจ้าของร้านกล่าวอย่างยินดีแล้วผิวปากเรียกสุนักทั้งเจ็ดออกมา   เด็กชายยิ้มร่าเมื่อเห็นลูกสุนัขวิ่งตุ้ยนุ้ยออกมาทีละตัว   เขานับ...แต่ก็มีแค่หกตัวเท่านั้นไหนว่ามีเจ็ดตัว   "มีคนซื้อไปตัวหนึ่งแล้วหรือครับ ?" เด็กชายถาม   เจ้าของร้าน ตอบว่า "อ๋อ เปล่าหรอกหนู ยังไม่ม...
อ่านเพิ่มเติม